Chcąc osiągnąć sukces taki jak Dodge Charger Daytona '69, Plymouth próbował podobnych koncepcji w swojej własnej kreacji z 1970 roku, Plymoucie Superbird. Osiągi były bardzo dobre, dla wersji z silnikiem HEMI czas przyspieszenia od 0 do 60 mph wynosił 4,8 s, samochód przejeżdżał dystans 1/4 mili w 13,5 sekund przy prędkości końcowej 105 mph. Pomimo podobieństw w wyglądzie, Superbird różnił się nieznacznie od modelu Daytona.
Superbird oparty był na Road Runnerze, inny niż w Daytonie był przód i blachy z których wykonano karoserię. Specjalny "dziób" dodawał 483 mm (19 cali) do całkowitej długości pojazdu (w Daytonie powiększał on długość o 457 mm (18 cali), tylny spoiler był nieco bardziej pochylony niż w samochodzie Dodge. W obydwu modelach, spoiler był wysoki na 3 stopy. Tylne skrzydło nie przydawało się podczas codziennego użytkowania; zostało ono zaprojektowane na tory wyścigowe, aby pomóc utrzymać przyczepność tylnych kół przy prędkościach powyżej 240 km/h.