10 października 1944 roku stanowisko przewodniczącego objął Cwi Epstein. Początkowo działalność komisji ograniczała się do Lublina, a jej działacze nie mieli właściwie kontaktu z innymi miejscami w Polsce. Planowano jednak wysłanie delegatów do innych miast oraz znalezienie stałych korespondentów komisji. Problemem był też brak przygotowania merytorycznego współpracowników komisji.
Na przełomie listopada i grudnia do Lublina przybył doktor Filip Friedman, któremu CKŻP zleciło zreorganizowanie komisji. 15 grudnia 1944 roku komisja została przemianowana na Centralną Żydowską Komisję Historyczną przy Centralnym Komitecie Żydów Polskich oraz Związku Literatów, Dziennikarzy i Artystów Żydowskich w Polsce. Zebranie założycielskie odbyło się 29 grudnia w siedzibie Wojewódzkiego Komitetu Żydowskiego przy ulicy Lubartowskiej 19 w Lublinie. Członkami komisji zostali poprzedni współpracownicy oraz m.in. Leon Bauminger (sekretarz komisji), Józef Kermisz, Mejlech Bakalczuk, Noe Grüss i Abe Kowner. Przedstawicielami Związki Luteratów, Dziennikarzy i Artystów w Komisji byli Jonas Turkow, Jehoszua Szlajen i Jehuda Elberg. W ramach komisji powstała również ścisła grupa nazywana tzw. Instytutem Naukowym, w skład której wchodzili Nachman Blumental, Noe Grüss, Józef Kermisz, Rubin Feldszuh i Leon Bauminger.