Osadnicy w Łomnej pochodzili prawie bez wyjątku z wsi podbeskidzkich, od Trzycieży i Śmiłowic po Piosek i Bukowiec. Pomiędzy ich nazwiskami znaleziono jedynie kilka nieznanych w tych wsiach.
Jako jednostka administracyjna pojawia się Łomna w roku 1730. W roku 1770 Łomną zamieszkiwało 489 mieszkańców. Wszystkich osadników obowiązywała danina. Poza sałasznictwem mieszkańcy wsi zajmowali się głównie pracą w lasach: wyrębem drzew i ich zwózką. Na dopływach Łomnej istniały klauzy, dzięki którym aż do 1908 r. spławiano drewno aż do Trzyńca - było to krótkie drewno (tzw. szczap lub szajta), przeznaczone początkowo do wyrobu węgla drzewnego dla huty w Trzyńcu, później na cele opałowe. Ubogie rudy żelaza (sferosyderyty) dla tej huty kopano na terenie wsi na przełomie XVIII i XIX w.
Pierwszą prywatną szkołę otwarto w roku 1830. Epidemia cholery w 1833 r. spowodowała widoczny spadek liczby mieszkańców. Według austriackich spisów w roku 1843 gminę zamieszkiwało 817 obywateli w 58 gospodarstwach. W trzech młynach pracowało 3 robotników, a w 5 tartakach 10 robotników. Lata 1844–1847 to lata głodowe ze znaczną liczbą zmarłych. Pierwsza polska szkoła publiczna rozpoczęła działalność w roku 1852. Nowe budynki szkół otwarto w latach 1873 a 1894. Nowy kościół wyświęcono w roku 1896.