Po dwuletnim uwięzieniu podjął studia w 1946 r. w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Białymstoku, a po jego ukończeniu na KUL, kończąc je doktoratem z teologii dogmatycznej. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1951. Po studiach był duszpasterzem akademickim i prefektem szkół średnich. W czasach stalinizmu z powodu swojego zaangażowania w pracę z młodzieżą został usunięty ze szkoły. Następnie podjął pracę w białostockim Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym, gdzie prowadził wykłady z dogmatyki, katechetyki, propedeutyki teologii i fonetyki. W latach 1961–68 mianowany prefektem studiów, a w 1967 został wicerektorem, które to stanowisko piastował aż do wybrania go rektorem w 1972. Uczelnią kierował jako rektor do 1979 r. W 1982 został rektorem białostockiego Instytutu Teologiczno-Pastoralnego, wykładał także w Archidiecezjalnym Kolegium Katechetycznym i Studium Teologii.
Niezależnie od działalności akademickiej, w ramach archidiecezji białostockiej był moderatorem do spraw powołań, cenzorem ksiąg kościelnych, członkiem Rady Kapłańskiej, Kolegium Konsultorów, Rady Duszpasterskiej i promotorem I Synodu Archidiecezji Białostockiej.