W 1943 wstąpił do tworzonych przez ZPP jednostek polskich. Początkowo służył krótko jako strzelec wieżowy w sformowanym właśnie nad Oką 2 pułku czołgów, ale już we wrześniu został skierowany do Szkoły Oficerskiej w Riazaniu, którą ukończył w lutym 1944 r. z wyróżnieniem w stopniu podporucznika. Po ukończeniu szkoły służył jako adiutant dowódcy 7 pułku piechoty w Sielcach nad Oką, wkrótce oddelegowany do dyspozycji Sztabu 1 Korpusu PSZ w ZSRR, następnie skierowany do 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego na stanowisko dowódcy plutonu. W grudniu 1944 oddelegowany do 4 samodzielnej kompanii zwiadowczej, z którą jako dowódca plutonu przeszedł cały szlak bojowy 4 Dywizji. Brał udział w wyzwoleniu swojej rodzinnej Warszawy, uczestniczył w walkach pod Bydgoszczą, na Wale Pomorskim, walczył pod Drawskiem i Świdwinem, Kołobrzegiem, w walkach nad Odrą i Starą Odrą, później – na północnych obrzeżach Berlina, nad Kanałem Hohenzollernów, pod Oranienburgiem. Był jednym z pierwszych polskich zwiadowców, którzy dotarli do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen (por. Józef Margules, Drugie dywizje w bojach o Polskę 1776-2000, Warszawa 2003, s. 375).