W okresie międzywojennym liczebność Korpusu została nieco zredukowana. Składał się wówczas z kompanii wielbłądziej i kompanii konnej. Na jego czele stanął pułkownik Arthur Reginald Chater z Royal Marines. W związku ze zbliżającą się wojną Korpus ponownie został rozbudowany. We wrześniu 1939 składał się z: dowództwa i kompanii sztabowej (miejscowość Laferug), Wielbłądziej Kompanii „A” (Hargejsa), Pieszej Kompanii „B” (Tug Argan), Pieszej Kompanii „C” (Burco), Pieszej Kompanii „D” (Tug Argan, dwa plutony w Shiikh).
Marszałek polny Archibald Wavell, głównodowodzący wojskami brytyjskimi na Środkowym Wschodzie, podjął przygotowania do poprawienia obrony Somalilandu. W ich rezultacie na początku 1940 roku Korpus został częściowo zmechanizowany. 3 sierpnia tego roku wojska włoskie w ramach kampanii wschodnioafrykańskiej zaatakowały Somali Brytyjskie. Jego siły obronne składały się z Wielbłądziego Korpusu Somalilandu (ponad 1400 ludzi, w tym batalion z północnorodezyjskiego pułku) oraz pięciu batalionów brytyjskich, indyjskich i afrykańskich. Korpus początkowo atakował oddziały włoskie wzdłuż granicy, ale zmuszony był zająć pozycje obronne. Podczas tych walk kapitan Eric Charles Twelves Wilson z Korpusu otrzymał Krzyż Wiktorii za wyjątkową odwagę (był to jeden z jedynie kilku tych odznaczeń przyznanych w trakcie całej kampanii).