Od 1954 roku ponownie startował w wadze ciężkiej, zdobywając złoty medal na mistrzostwach świata w Wiedniu. Wyprzedził tam kolejnego reprezentanta USA – Jamesa Bradforda i Austriaka Franza Hölbla. W 1955 roku zdobył złoto na igrzyskach panamerykańskich w Meksyku. W połowie lat 50' doznał kontuzji pleców, która wyeliminowała go ze startu na igrzyskach olimpijskich w Melbourne w 1956 rokuLOOKING FOR A LIFT . Kolejny medal zdobył w 1960 roku, zajmując trzecie miejsce w wadze ciężkiej podczas igrzysk w Rzymie. Wyprzedzili go tam jedynie Jurij Własow z ZSRR i James Bradford. Następnie zajmował drugie miejsce na mistrzostwach świata w Budapeszcie w 1962 roku i mistrzostwach świata w Sztokholmie rok później, w obu przypadkach plasując się za Własowem. Ostatnie sukcesy osiągnął w 1964 roku, kiedy na igrzyskach olimpijskich w Tokio, w wieku 40 lat, zdobył brązowy medal w wadze ciężkiej (podnosząc 537,5 kg). Zawody te wygrał Łeonid Żabotynski z ZSRR z wynikiem 572,5 kg, a drugi był Własow, podnosząc 570 kg. Wywalczył tam jednocześnie brązowy medal mistrzostw świata, gdyż latach 1964–1984 wyniki igrzysk olimpijskich były jednocześnie wynikami mistrzostw świata.