Na mistrzostwach świata w Hämeenlinna w 1962 roku zdobył kolejne dwa złote medale. W biegu indywidualnym wyprzedził Anttiego Tyrväinena z Finlandii i Walentina Pszenicyna. W drużynie startował z Pszenicynem i Nikołajem Puzanowem. W obu konkurencjach zwyciężył też na mistrzostwach świata w Seefeld rok później. Indywidualnie uplasował się przed Tyrväinenem i jego rodakiem Hannu Postim, a w sztafecie startował tym razem z Pszenicynem i Nikołajem Mieszczeriakowem. Zwycięstwo odniósł także podczas igrzysk olimpijskich w Innsbrucku w 1964 roku, zdobywając pierwszy w historii złoty medal olimpijski w biathlonie dla Związku Radzieckiego. Pozostałe miejsca na podium zajęli tam Aleksandr Priwałow oraz Norweg Olav Jordet.
W 1965 roku wystartował na mistrzostwach świata w Elverum, gdzie w biegu indywidualnym spudłował 6 razy, ostatecznie zajmując siódmą pozycję. W biegu drużynowym razem z Nikołajem Puzanowem i Wasilijem Makarowem wywalczył srebrny medal, a w sztafecie z Pszenicynem, Puzanowem i Priwałowem brązowy medal. Brał też udział w rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen, jednak nie zdobył medalu. Indywidualnie zajął 21. miejsce, a wraz z kolegami z reprezentacji zajął czwarte miejsce w sztafecie.