Polityka antynatalistyczna – polityka ludnościowa nastawiona na ograniczanie liczby urodzeń i zmniejszanie tempa przyrostu naturalnego. Polityki antynatalistyczne mogą obejmować działania dobrowolne (edukacja, dostęp do antykoncepcji, zachęty ekonomiczne) lub przymusowe (administracyjne limity urodzeń, przymusowa sterylizacja). Stosowane były głównie w drugiej połowie XX wieku w krajach o wysokim tempie przyrostu naturalnego.
Kontekst historyczny Obawy o przeludnienie nasiliły się w latach 60. i 70. XX wieku. Paul Ehrlich w książce The Population Bomb (1968) przewidywał masowy głód w wyniku niekontrolowanego wzrostu populacji. Raport Klubu Rzymskiego Granice wzrostu (1972) prognozował wyczerpanie zasobów naturalnych przy utrzymaniu ówczesnych trendów demograficznych. Organizacja Narodów Zjednoczonych zorganizowała serie konferencji ludnościowych (Bukareszt 1974, Meksyk 1984, Kair 1994), które kształtowały międzynarodowe podejście do polityki demograficznej. Konferencja kairska z 1994 roku oznaczała przesunięcie akcentu z kontroli populacji na prawa reprodukcyjne i dobrowolne planowanie rodziny.