Legendy i anegdoty o przynoszących szczęście kotach są przekazywane w Japonii już od początku okresu Edo (1603–1867).
Charakterystyka Figurki maneki-neko są oparte na rasie japońskiego bobtail, nazywanej popularnie w Japonii kazoku-neko („kot rodzinny“). Rzadko spotykana, trójkolorowa odmiana nazywana jest mike-neko (dosł. „trójfuterkowy kot“). Podobnie jak pierwowzór, maneki-neko ma krótki ogon i wyraźne, pionowo stojące uszy.
Dla maneki-neko typowa jest także chusta, przeważnie czerwona, ze złotym dzwoneczkiem albo płytką ozdobioną rzeźbą lub wygrawerowanym określeniem tego, co ma przyciągać kot (np. „szczęście”, „klientela”, „pieniądze“).
Figurki maneki-neko wyrabiano początkowo z malowanej i glazurowanej ceramiki; dziś przeważa produkcja masowa z tworzyw sztucznych. O ile ich kształt jest mało zróżnicowany, o tyle kolorystyka jest różnorodna, a zakres rozmiarów – szeroki. Istnieją nawet modele pozłacane.