Prace nad szczegółową stratygrafią i paleogeografią kredy dolnej, rozszerzane sukcesywnie z Kujaw na inne obszary kraju, pozwoliły z czasem S. Markowi na syntetyczne ujęcia stratygrafii tego odcinka na całym Niżu, na korelację tej serii z osadami tego samego wieku w Europie Zachodniej i w Związku Radzieckim, na koniec na odtworzenie paleogeograficzne dolnej kredy w Polsce na tle europejskim. W ścisłym związku z pracami nad stratygrafią i paleogeografią najwyższej jury i dolnej kredy, dużo uwagi poświęcił też problematyce granicy jura–kreda.
Wyniki swoich badań stratygraficzno-paleogeograficznych najwyższej jury i kredy dolnej referował na sesjach, kolokwiach i sympozjach w kraju i zagranicą, m.in. w Moskwie-Tbilisi 1967; Budapeszcie 1969; Londynie 1972; Lyonie 1973, 1980, 1985; Nowosybirsku 1977; Münster 1978; Kijowie 1978; Monachium 1982; Moskwie 1984; Tübingen 1987 i Sankt-Petersburgu 1994.