Tytuł adiunkta uzyskał 26 lutego 1957, a samodzielnego pracownika naukowo-badawczego (zmienionego ustawą na docenta) 1 listopada 1970. Doktoryzował się w zakresie nauk przyrodniczych 15 czerwca 1965 na podstawie pracy Infrawalanżyn Kujaw, a promotorem był prof. dr Stefan Zbigniew Różycki. Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk przyrodniczych w zakresie geologii regionalnej otrzymał 1 grudnia 1975 na podstawie rozprawy Stratygrafia i paleogeografia utworów kredy dolnej na Niżu Polskim. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nadano mu w 1985. na podstawie opinii profesorów Józefa Poborskiego, Stefana Zbigniewa Różyckiego i Jerzego Znoski.
W pierwszym okresie pracy zawodowej, w latach 1951–1957, pełnił funkcję geologa kopalnianego w kopalni soli w Inowrocławiu, następnie w kopalni soli w Kłodawie, gdzie sprawował nadzór nad głębionymi szybami górniczymi. Równocześnie prowadził wiercenia kartujące podłoże kenozoiku i wiercenia strukturalno-poszukiwawcze Przemysłu Chemicznego i Naftowego w obrębie struktur solnych Izbica–Kłodawa–Łęczyca-Ozorków i Rogoźno. Prace te prowadził pod kierunkiem prof. Józefa Poborskiego, a następnie doc. Stanisława Tyskiego oraz prof. S. Z. Różyckiego, ówczesnego Dyrektora Państwowego Instytutu Geologicznego.