W wydanym w 1769 roku „Eseju na temat pierwotnego geniuszu Homera” () Robert Wood wysunął tezę, jakoby Homer miał być niepiśmiennym twórcą pieśni przeznaczonych do przekazywania ustnego – pismo za czasów Homera miało być nieznane, co sugeruje jego nieobecność w poematach. Wolf wokół założenia tego postawił kolejne hipotezy. Jeśli bowiem homeryckie poematy przekazywano drogą ustną (przez aojdów), to mogły one podlegać ewolucji podczas kolejnych wykonań, jak również zmianom podczas późniejszego ich spisania. Jeżeli więc każdy z kolejnych autorów dodawał do poematów twórczy element, to czy Iliada i Odyseja nie są wspólnym dziełem całych pokoleń greckich poetów? Założenie o istnieniu wielu autorów poematów stanowiło podstawę dalszych rozważań „pluralistów” (inaczej „analityków”).
Tezy Wolfa rozpatrywano wielokierunkowo. Johann Gottfried Jakob Hermann zauważył, że zarówno w Iliadzie, jak i Odysei nie wszystkie części mają istotne znaczenie dla konstrukcji utworów. Na tej podstawie wywnioskował (prace z 1831 i 1832 roku), że Homer był autorem jedynie najważniejszych części poematów, które następnie rozbudowywali jego następcy. Nadano temu nazwę „teorii rdzenia” (Kerntheorie), która była bardzo popularna do końca XIX wieku.