W maju 1803 roku Wielka Brytania, która stała się schronieniem dla wielu francuskich rojalistów, wypowiedziała Francji wojnę.

Brytyjski premier William Pitt stracił wiele czasu i pieniędzy na przełomie lat 1804–1805 na rzecz sformowania nowej koalicji. W grudniu 1804 doszło do podpisania brytyjsko-szwedzkiego paktu. Nieporozumienia z Rosją zostały zażegnane i w kwietniu 1805 obie strony zawarły przymierzeChandler, s.328: Bałtyk znajdował się w strefie wpływów rosyjskich, czego Brytania nie akceptowała, bowiem akwen ten był jej źródłem zaopatrzenia w drewno, smołę i potaż – ważne surowce dla floty, a ponadto Brytyjczycy stali po stronie Turcji wobec rosyjskich zakusów względem Konstantynopola i Dardaneli. Jednakże francuskie aneksje w Niemczech, dokonane bez rosyjskiej zgody oraz zajęcie doliny Padu w północnych Włoszech ułatwiły porozumienie.. Austria, dwukrotnie pokonana w ostatnim czasie i pragnąca się zemścić, dołączyła do koalicji po kilku miesiącach.