Aby uczynić swoje wiersze bardziej akceptowalnymi, Kabbani zaniósł je do Munira al-Adżlaniego, ministra edukacji, który był również przyjacielem jego ojca i jednym z najważniejszych przywódców nacjonalistycznych w Syrii. Al-Adżlani lubił poezję i wyraził swoje poparcie dla wierszy Kabbaniego przez napisanie przedmowy do jego pierwszego tomiku.
Po ukończeniu studiów prawniczych pracował dla Syryjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych jako konsul i attaché kulturalny w kilkunastu stolicach, włączając w to Bejrut, Kair, Stambuł, Madryt oraz Londyn. W 1959 roku, kiedy powstała Zjednoczona Republika Arabska, Kabbani został wybrany na zastępcę sekretarza ZRA w chińskiej ambasadzie. Pisał intensywnie przez te lata i jego wiersze z Chin zaliczają się do jednych z najlepszych. Kontynuował pracę w dyplomacji, dopóki nie złożył rezygnacji w 1966 roku. Założył w tym czasie dom wydawniczy w Bejrucie, który nosił jego imię.