Fietisowa, południowej grupy wojsk Wojska Dońskiego i całego Wojska Dońskiego. W lipcu awansował do stopnia generała majora. Na pocz. lutego 1919 został przeniesiony do rezerwy, wobec czego wyjechał do Jugosławii. Próbował wkrótce przedostać się na Syberię, ale wobec klęski wojsk białych zawrócił. Pracował w urzędzie miejskim w Zagrzebiu. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941, przyjechał do Niemiec. Współuczestniczył w formowaniu kozackich oddziałów wojskowych w służbie armii niemieckiej. Był zwolennikiem rosyjskiego ruchu wyzwoleńczego gen. Andrieja A. Własowa. Od grudnia 1944 był wyższym oficerem w sztabie kozackich wojsk przy sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. W maju 1945 w szeregach Kozackiego Stanu poddał się Brytyjczykom i został osadzony w obozie w Lienz. Uniknął repatriacji do ZSRR. Następnie przebywał w obozie dla internowanych w Austrii, gdzie 14 października 1947 został wybrany p.o. atamana wojskowego Wojska Dońskiego, jak przed śmiercią życzył sobie dotychczasowy ataman gen. Grigorij W. Tatarkin.