Brał udział w wystawach w Warszawie – w 1841 uzyskując złoty medal za Młyn z okolic Weilburga, a w 1845 mały złoty medal za Zachód słońca oraz rządowe stypendium na studia we Włoszech, gdzie był w latach 1846–1848, odwiedzając, między innymi Florencję, Neapol, Palermo i Rzym. Później osiadł na stałe w Warszawie, gdzie w 1848 został nauczycielem „rysunku pejzażu” w Szkole Sztuk Pięknych, a w 1856 uzyskał nominację na starszego nauczyciela między innymi Wojciecha Gersona, Franciszka Kostrzewskiego, Władysława Maleckiego i Józefa Szermentowskiego. Wprowadził studia plenerowe, wyjeżdżając ze studentami, między innymi do Ojcowa i na Litwę. Jeszcze kilkakrotnie jeździł do Finlandii, Norwegii i do Włoch.
Twórczość Jego pejzaże są romantyczne w nastroju, pozbawione sztafażu, starannie malowane. Mimo wyraźnej tendencji do idealizacji natury, był propagatorem studiów plenerowych. Tworzył pod wyraźnym wpływem szkoły düsseldorfskiej i niektórych malarzy skandynawskich. Eligiusz Niewiadomski określił go mistrzem licznych pokoleń pejzażystówMalarstwo Polskie XIX i XX wieku..
Przypisy