r. MK 105, f. 82v. MRPS V, nr 10055.
Nadanie stopnia admiralskiego Latem 1570 roku kapitan Michał Starosta spotkał się z admirałem szwedzkim Klausem Flemmingiem na morzu i odbył z nim rozmowę na temat współpracy ze strażą morską. Tematem spotkania było zamierzone współdziałanie flotylli kaperskiej z wojenną flotą szwedzką przeciw żegludze narewskiej. Gdy admirał okazał się skłonnym do przyjacielskiego z nią porozumienia, Komisja Morska wyprawiła do niego delegację w osobach kapitanów Pawła Glasowa jako swego „komisarza”, Marcina Schele jako admirała i Michała Starostę w charakterze wiceadmirała, upoważniwszy ich do układów w sprawie wspólnej akcji. Tytuły admiralskie, jakimi obdarzono w instrukcji kapitanów, pojawiły się po raz pierwszy w straży polskiej. Być może uczyniono tak dla podkreślenia ważności ich misji. Były to także jeszcze nowością we flocie szwedzkiej w tym czasie. Nie wiadomo, czy doszło do formalnego układu, w praktyce jednak panowały wtedy przyjazne stosunki i współdziałanie kapitanów polskich i Szwedów na Bałtyku. Było to dla straży polskiej pożądaną pomocą, gdyż na Bałtyku rosła siła jej przeciwników i do dawnych przybyli właśnie nowi – kaprowie moskiewscy.
Przypisy