mały|200px|Start rakiety z satelitą MIDAS 2 Program MIDAS (ang. Missile Defense Alarm System) – również: WS-117L – pierwszy amerykański satelitarny system wczesnego ostrzegania przed pociskami międzykontynentalnymi. Rozpoczęty w 1958, a zakończony w 1966. Satelity programu MIDAS miały za zadanie informować o startach radzieckich pocisków międzykontynentalnych poprzez wykrywanie gorących gazów wylotowych powstających przy starcie pocisków, za pomocą urządzeń czułych na promieniowanie cieplne.
Historia i opis programu W końcu lat 50. XX wieku Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych, w obliczu zagrożenia sowieckimi pociskami balistycznymi, uznały za koniecznie zbudowanie konstelacji dwunastu satelitów zdolnych od wczesnego ostrzegania o startach takich pocisków i co się z tym wiąże, lokalizacji ich wyrzutni. Miały stanowić uzupełnienie konwencjonalnego systemu wczesnego ostrzegania przed pociskami balistycznymi (BMEWS – Ballistic Missile Early Warning System). Satelity MIDAS początkowo miały numer kodowy 239A, a następnie 461. Masa satelitów wynosiła od 1500 kg do 2300 kg, długość od 6,71 do 8,2 m, średnica 1,52 m. Starty odbywały się z Przylądka Kennedy’ego i bazy Point Arguello, a satelity te były wprowadzane przeważnie na orbity biegunowe zbliżone do kołowych na wysokości około 3500 km.