Południowoafrykański kalwinizm rozwijał się odrębnie od pozostałych Kościołów reformowanych na świecie. Przyczyną było odizolowanie geograficzne i niechętne nastawienie Afrykanerów do wszelkich religijnych innowacji „z zewnątrz”. Z tego powodu w Południowej Afryce europejskie oświecenie nie wywarło znaczącego wpływu, a do końca XX w. nie było szerszego dialogu teologicznego z innymi kierunkami protestantyzmu.
Okres wczesnego osadnictwa Kalwinizm misyjny Niderlandzkie osadnictwo w Afryce południowej odniosło sukces m.in. z powodu systemu prawnego w pierwszych koloniach. Te prawa zakazywały jakichkolwiek kontaktów z tubylcami (nawet ich nawracania na chrześcijaństwo) po to, żeby uniknąć zatargów i konfliktów zbrojnych. Osadnicy obawiali się tubylców i gardzili nimi, uważając ich niesłusznie za kanibali. Ciemny kolor skóry i „pogańskie obyczaje” sprzyjały identyfikowaniu tubylców z ludźmi potępionymi przez Boga (według kalwińskiej doktryny o podwójnej predestynacji). Stopniowo jednak część tubylców zaczęła pracować jako robotnicy i służący w europejskich osadach i byli oni pierwszymi autochtonami, których zapoznano z doktryną kalwinizmu. Powstawały europejskie gospodarstwa rolne na terenach zamieszkanych do tej pory tylko przez nieliczne ludy koczowników i zbieraczy.