18 stycznia 1930 uzyskał doktorat prawa na USB w Wilnie na podstawie rozprawy Rozwój granic i terytorium powiatu kobryńskiego do połowy XVI wieku, napisanej pod kierunkiem Stefana Ehrenkreutza, natomiast habilitację uzyskał w 1937 roku. Polem jego zainteresowań badawczych była historia i współczesne problemy dawnych ziem Wielkiego Księstwa Litewskiego. W wypadku badań współczesnych wiele miejsca poświęcił mniejszościom narodowym II RP, w tym szczególnie Białorusinom. Od Stefana Ehrenkreutza przejął polityczne poparcie dla traktowania przedstawicieli mniejszości narodowych jako pełnoprawnych obywateli polskich.
Przed wojną poza działalnością naukową angażował się także w politykę i działania samorządowe. W 1934 roku został radnym miejskim Wilna, wybranym z listy Bloku Gospodarczego Odrodzenia Wilna, uzyskując 4 747 głosów. Oprócz tego był członkiem Klubu Włóczęgów Seniorów w Wilnie, utworzonego przez Teodora Nagurskiego i członków pierwszego składu Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich. Klub Włóczęgów Seniorów zajmował się propagowaniem idei regionalizmu i tak zwanej krajowości na ziemiach północno-wschodnich II RP.