Prawo Goodharta – twierdzenie brzmiące w oryginale: „Każda obserwowana statystycznie zależność ma skłonność do zawodzenia, w momencie w którym zaczyna być wykorzystywana do celów regulacyjnych.” Odnosiło się ono do ekonomii, jako obserwacja, że jakakolwiek próba uregulowania przez bank centralny albo opodatkowania jednego kanału działalności bankowej szybko doprowadzi do tego, że interesy bankowe zostaną przeniesione do innego kanału, który nie podlega regulacji lub jest nieopodatkowany. Jest ono także parafrazowane w szerszym kontekście, np. zarządzania i oceny pracy naukowej: „Gdy dowolny wskaźnik zaczyna być traktowany jako cel, przestaje być dobrym wskaźnikiem.”
Prawo to odnosi się do prowadzonej przez bank centralny polityki pieniężnej, która realizowana jest za pośrednictwem banków komercyjnych. Wyjaśnia, dlaczego kontrolowanie podaży pieniądza może być mało efektywne. Tłumaczy to tym, że pośrednicy finansowi (banki) mają możliwości dość łatwej zamiany jednej metody świadczenia swoich usług na inną i potrafią szybko wykreować nowe sposoby prowadzenia swych dotychczasowych interesów, które w porównaniu do starszych są minimalnie droższe. Banki realizując proces optymalizacji dochodów wykazują szczególną zdolność kreowania rozwiązań pozwalających na ochronę źródeł własnych dochodów.