W 1983 rozpoczęto rozwój nowej wersji pocisku Kormoran-2. Główne zmiany zaszły w elektronice, układy analogowe zamieniono cyfrowymi, bardziej odpornymi na środki walki radioelektronicznej. Zastosowano ulepszony radar i mocniejsze silniki, przez co wzrósł też zasięg do 30 km. Masa pocisku wzrosła o 30 kg, do 630 kg, lecz na skutek lżejszych układów elektronicznych masa głowicy bojowej wzrosła o 55 kg (do 220 kg). Pierwsze odpalenia miały miejsce w 1986, od 1991 wyprodukowano ok. 140 pocisków Kormoran-2.
Pociski rodziny Kormoran nie zostały użyte bojowo.
Konstrukcja pocisku Pocisk posiada kadłub o przekroju kołowym, zakończony z przodu opływowym ostrołukowym stożkiem. Około środka pocisku znajdują się symetrycznie na obwodzie cztery krótkie skrzydła o dużym skosie, a w części tylnej cztery stery. W części przedniej znajduje się układ sterujący, za nim głowica bojowa, a w części tylnej dwustopniowy silnik rakietowy na paliwo stałe. Pierwszy stopień startowy ma czas palenia się 1 sekunda, drugi – marszowy – 100 sekund. Pocisk samonaprowadza się aktywnie na cele za pomocą własnego radaru; działa w trybie „odpal i zapomnij” (Fire and Forget – nie wymaga kierowania po odpaleniu). Minimalna wysokość lotu wynosi 30 m nad powierzchnią morza, w celu utrudnienia wykrycia.
Kategoria:Lotnicze przeciwokrętowe pociski rakietowe Kategoria:Przeciwokrętowe pociski rakietowe