Nadal żyły też idee Narodnej Woli, która po udanym zamachu na cara Aleksandra II została rozbita i jej działalność zamarła. chęć zemsty za krzywdy jakie wyrządzały rządy kolejnych carów swoim poddanym. chęć wskrzeszenia Narodnej Woli.
Przygotowania Grupę konspiratorów w większości tworzyli studenci Uniwersytetu Petersburskiego, wywodzący się z różnych środowisk. Przywódcą i „chemikiem” grupy był Polak, Józef Łukaszewicz, który przybył do Petersburga z Wilna i studiował na wydziale matematyczno-przyrodniczym. Pochodził on z rodziny szlacheckiej. Obydwaj jego stryjowie zginęli w powstaniu styczniowym, brat matki za udział w tym „polskim buncie” został zesłany na Sybir.
Na przełomie 1885/86 roku Łukaszewicz zaprzyjaźnił się ze studentem Piotrem Szewyriowem przybyłym z Charkowa. Razem postanowili stworzyć organizację mającą dokonać zamachu. Do swej działalności wykorzystywali m.in. stowarzyszenia naukowe: Łukaszewicz, Szewyriow i Aleksander Uljanow działali w Stowarzyszeniu Naukowo-Literackim, Uljanow i Łukaszewicz w kole studiowania biologii. Szewyriow otrzymał też od władz miasta koncesje na jadłodajnię. Jadłodajnia była znakomitym, nie budzącym podejrzeń miejscem spotkań, giełdą informacji i „bibuły”. Dla konspiratorów była polem obserwacji kolegów, miejscem gdzie przeprowadzali „sprawdzające” rozmowy itp.