Klasztor dominikanów Klasztor Dominikanów w Grodnie powstał dzięki dokonanej w 1632 roku fundacji wojewody mścisławskiego Fryderyka Sapiehy oraz jego małżonki Krystyny z Pociejów Sapieżyny. W roku 1632 król Zygmunt III Waza potwierdził nadanie fundacji dominikanom grodzieńskim, a jego syn Władysław IV w dniu 22 maja 1633 roku osobiście uroczyście wprowadził zakonników do ich siedziby i kościoła. W 1635 roku fundacja została zaaprobowana przez Sejm. Jurydyka zakonników znajdowała się w północno-zachodniej partii miasta, między ulicą Wileńską, Plebańską, zaułkiem Trojeckim oraz Rynkiem Niemieckim. Pierwszą siedzibą Dominikanów w Grodnie była zakupiona na ich potrzeby kamienica. Od 1688 roku w klasztorze istniał nowicjat.
Pierwszym budynkiem dla zakonników był tzw. stary klasztor z 1673 roku przylegający jako aneks do prezbiterium kościoła i nadbudowany o trzecie piętro w 1696 roku. Murowany dwupiętrowy klasztor zaczęto budować w 1731 roku i ukończono w 1753 roku przeznaczając część pomieszczeń na wynajem dla posłów. Od 1748 roku w klasztorze ulokowano wyższe studium zakonne co wiązało się ze znaczącym rozrostem biblioteki liczącej w 1804 roku ponad 10 tys. tomów. W 1767 roku dobudowano do klasztoru południową część głównego korpusu klasztornego. W 1782 roku pożar strawił klasztor, co wymagało jego przebudowy.