Największe zmiany w stosunku do pierwotnego układu torowego i infrastruktury przyniosła elektryfikacja odcinka Szczecin Główny – Trzebież Szczeciński, która ostatecznie zakończyła się 23 gerudnia 1982 roku. Wówczas to, zlikwidowano peron nr 1, a w miejsce wąskiego peronu nr 2, który posiadał tylko jedną krawędź w kierunku toru nr 1, wybudowano nowy szerszy peron z dwoma krawędziami peronowymi. Aby zrobić miejsce dla nowego, szerszego peronu, tor nr 2 przesunięto bliżej budynku stacyjnego, co wymusiło likwidację stacyjnej poczekalni. Likwidacji uległa wtedy również pompa wodna zaopatrująca wcześniej parowozy w wodę, która znajdowała się między torem 1 i 3 na wysokości budynku stacyjnego. Kształtową tarczę manewrową przy torze nr 5 wymieniono na wyjazdowy semafor kształtowy C2, oraz rozebrano tor boczny prowadzący do rampy. Do końca lat 60. obsługę manewrową stacji i przyległych bocznic, włącznie z bocznicą cegielni „Zgoda”, wykonywał parowóz serii Tp4, który później zastąpiony został lokomotywą spalinową serii SM41, a następnie od połowy lat 80. lokomotywą SM42.