Grigorij Wasiliewicz Tatarkin, ros. Григорий Васильевич Татаркин (ur. 27 listopada 1873 r. w Nowoczerkasku, zm. 14 października 1947 r. pod Monachium) – rosyjski wojskowy (generał lejtnant), wyższy wojskowy w sztabie wojsk kozackich przy sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
Ukończył gimnazjum i kozacką szkołę junkrów w Nowoczerkasku w 1894 r., a następnie nikołajewską akademię sztabu generalnego. Od 1895 r. służył w 16 pułku kawalerii Kozaków dońskich. Brał udział w I wojnie światowej. W 1917 r. w stopniu pułkownika objął dowództwo 33 pułku kawalerii Kozaków dońskich. W maju 1918 r. wstąpił do kozackich oddziałów wojsk białych. Został dowódcą 1 konnego oddziału, a jesienią konnej grupy Wojska Dońskiego. Od 11 marca 1919 r. w stopniu generała majora dowodził 5 dywizją kawalerii Kozaków dońskich, a od 12 maja – 9 brygadą kawalerii Kozaków dońskich. Uczestniczył w rajdzie IV Korpusu Kawalerii Kozaków dońskich gen. Konstantina K. Manontowa na tyłach wojsk bolszewickich frontu południowego. 19 października awansował do stopnia generała lejtnanta. Objął dowództwo 10 dywizji kawalerii Kozaków dońskich. 18 sierpnia 1920 r. został dowódcą 2 dywizji kawalerii Kozaków dońskich. Po ewakuacji wraz z wojskami białych z Krymu do Gallipoli pod koniec 1920 r., przebywał na wyspie Limnos.