przedstawienie opery chińskiej w Pulau Ubin w 2014 roku, Singapur W europejskim teatrze bywają podkreślane lub wręcz dolepiane jako rekwizyt, zwykle w ramach sztafażu sygnalizującego okres historyczny przed I wojną światową: mundurków, tużurków, szapoklaków, sztywnych kołnierzyków „”, lasek czy galonów, stereotypowo cechujących stany wyższe przedwojennego społeczeństwa klasowego.
Z kolei w burzliwym okresie po drugiej wojnie światowej wróciły do mody dzięki ich przeciwieństwu: „zdeklasowanym” czy proletariackim wręcz powojennym „buntownikom bez powodu”, „nieokiełznanym” „prawdziwym mężczyznom”, na przykład Marlonowi Brando, gangom motocyklowym, a z drugiej strony rebelianckim i wywrotowym beatnikom, grupom kontestującym tym samym powojenną „małą stabilizację”:
„Jeśli chcesz wyglądać jak nikczemnik [...] to w takim razie, jeśli mógłbym ci coś zasugerować, dobrym pomysłem byłoby zapuszczenie kłaków, czyli baków”. (cytat z powieści detektywistycznej z 1965 roku)
Oprócz bycia na cenzurowanym do lat 60.