Prace Karola Frycza znajdują się w zbiorach w Muzeum Narodowego oraz w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa.
Charakterystyka twórczości W pracach scenograficznych Frycz zrezygnował z wykorzystywania uniwersalnych dekoracji płóciennych. Rozpoczął od stylu secesyjnego, przenosząc go na formy teatralne. Wprowadził do polskiego teatru nowy, niestosowany w XIX wieku rodzaj dekoracji trójwymiarowej. Typ ten rozpowszechnił się w polskim teatrze. W swoich pracach umiejętnie operował oświetleniem i bogatą kolorystyką. Polski teatr zawdzięcza Fryczowi także stylizowane historyczne kostiumy (szczególnie molierowskie).
Był wysokiej kultury znawcą sztuki, jednym z pierwszych we współczesnym tego słowa znaczeniu scenografów w polskim teatrze. Był wychowawcą i mistrzem wielu polskich scenografów.
Realizacje scenograficzne W krakowskim teatrze opracował scenografię między innymi do spektakli: Śluby panieńskie Fredry (1906) Beatryks Cenci Słowackiego (1936) Wesele Figara de Beaumarchais’go (1937) Wesele Wyspiańskiego (1946) Wiśniowy sad Czechowa (1954)