Od 1907 był sekretarzem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”.
W latach 1908–1912 Frycz wykonał wiele prac z zakresu dekoracji wnętrz, polichromii – w kościołach, pałacach, kawiarniach. W roku 1912 przebywał w Afryce. W 1913 pracował w Warszawie. Realizował scenografie dla Teatru Polskiego (w latach 1913–1931 wykonał opracowania plastyczne Irydiona [premiera 29 stycznia 1913], Balladyny, Burzy Williama Shakespeare’a, Grzegorza Dyndały, Lekarza mimo woli) oraz Teatru Małego. We wrześniu 1913 wyjechał do Afryki i przebywał tam do lutego 1914. Podczas I wojny światowej zajmował się renowacją zabytków Sandomierza.
W okresie 1919–1921 pełnił funkcje dyplomatyczne na Dalekim Wschodzie. Był radcą kulturalnym polskiego poselstwa w Tokio, a także attaché kulturalnym przy komisarzu RP na Syberii. Był wówczas wykładowcą na wyższych uczelniach: w Tokio, Kioto i Osace. W 1921 powrócił do kraju i podjął współpracę z Teatrem Polskim i Teatrem Małym w Warszawie. Debiutem reżyserskim Frycza była Ziemia nieludzka (1923). W 1926 wykonał opracowanie plastyczne dla dwóch sztuk granych w Théâtre Ambigu w Paryżu. thumb|Karol Frycz (1937) Od 1930 był profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.