6 grudnia 1917 wyznaczony na stanowisko naczelnika rezerwy oficerów (inspektora Legii Rycerskiej), I Korpusu Polskiego w Rosji. Nie będąc akceptowanym przez Józefa Dowbor-Muśnickiego zrezygnował ze służby w korpusie. Kolejnym etapem w życiu generała była służba w Legionie Polskim w Finlandii.
16 stycznia 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego z byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora ze starszeństwem z 27 sierpnia 1915 i zaliczony do Rezerwy Oficerów z dniem 9 stycznia tego rokuDz. Rozk. Wojsk. Nr 7 z 23 stycznia 1919, poz. 276.. 26 marca 1919 powołany w skład komisji etatów. 15 maja 1919 został mianowany dowódcą 8 Dywizji PiechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 60 z 31 maja 1919, poz. 1904.. 9 lipca 1919 zwolniony do Rezerwy armii. 30 grudnia 1919 został powołany do czynnej służby w Wojsku Polskim i przydzielony Oficerskiej Stacji Zbornej w WarszawieDz. Rozk. Wojsk. Nr 100 z 31 grudnia 1919, poz. 4415.. 4 lutego 1920 został zwolniony z czynnej służby. 14 października 1920 został przewodniczącym Centralnej Komisji Kontroli Stanów przy MSWojsk.. 12 marca 1921 będąc w stanie spoczynku, w stopniu generała podporucznika, uzyskał prawo noszenia munduru. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji.