Po wojnie wrócił do Krakowa. Od 1946 r. był pedagogiem Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie, a w latach 1950–1977 wykładowcą w Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa i Grafiki, gdzie uzyskał tytuł naukowy profesora. W 1977 r. przeszedł na emeryturę. Później zajmował się doradztwem artystycznym oraz indywidualną pracą ze studentami. Jeszcze w roku 2004 odkrył istotne materiały rzucające nowe światło na przebieg potyczki na polanie Huciska.

Tworzył zarówno w stylu racjonalistycznym, jak i kubistycznym. Miał kilkadziesiąt wystaw w Polsce i za granicą. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi oraz Biblioteki Narodowej w Warszawie. Jego ostatnią pracą była wystawa Mój Kraków z wiosny 2008 r. stworzona wspólnie z fotografik Agatą Koszczan.

Za zasługi dla sztuki i kraju został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2006) oraz medalem Cracoviae Merenti. Był honorowym obywatelem Ustrzyk Dolnych. Został pochowany w alei zasłużonych krakowskiego cmentarza Rakowickiego (kwatera LXIX pas B-1-5).