Był nie tylko sprawnym organizatorem, ale przede wszystkim lekarzem z powołania.
Główne problemy badawcze jakie podejmował, to: kliniczne aspekty diagnostyki wektokardiograficznej (lata 1960-1970), diagnostyka, farmakoterapia i elektroterapia zaburzeń rytmu serca, elektrofizjologia kliniczna, elektroterapia serca i ablacja mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna serca (problemy epidemiologiczne i kliniczne), prewencja nagłego zgonu sercowego u chorych z chorobą niedokrwienną serca i arytmiami komorowymi (kierownictwo badań wieloośrodkowych), opracowanie wskazań i ocena wyników kardiochirurgicznego leczenia choroby niedokrwiennej serca u chorych z niską frakcją wyrzutową lewej komory (badania prowadzone wspólnie z I Kliniką Kardiochirurgii w Katowicach)