Od stycznia 1915 uczestniczył w I wojnie światowej kolejno jako generalny kwatermistrz w sztabie 12 Armii, dowódca brygady 14 Dywizji Kawalerii Kozaków Dońskich, a następnie 15 Dywizji Kawalerii, szef sztabu Wojska Dońskiego. Po zwycięstwie rewolucji lutowej 1917 r. otrzymał od nowych władz dowództwo 5 Dywizji Kawalerii Kozaków Dońskich. Jednakże komitet żołnierski nie zaakceptował go, w związku z czym został dowódcą 2 Turkiestańskiej Dywizji Kawalerii. W styczniu 1918 r. przybył do Nowoczerkaska, przyłączając się do kozackich wojsk białych atamana Wojska Dońskiego gen. Aleksieja M. Kaledina. Został dowódcą 1 Dywizji Kawalerii Kozaków Dońskich, a następnie w stopniu generała porucznika Dońskiego Korpusu Kawalerii. Odrzucił atak wojsk bolszewickich na Nowoczerkask. Od listopada 1919 był inspektorem kawalerii Wojska Dońskiego. W kwietniu 1920 zorganizował na Krymie korpus kawalerii Kozaków dońskich, stając na jego czele.