W uznaniu zasług mianowany bojarem. W 1615 przeprowadził działania zaczepne przeciwko lisowczykom. W grudniu 1617 pobity pod Kaługą przez lisowczyków pułkownika Stanisława Czaplińskiego. W 1618 jego oddział został kompletnie rozbity przez wojska polskie pod wodzą królewicza Władysława atakujące Moskwę. W czasie wojny polsko-rosyjskiej (1632–1634) przydzielony do mniej ważnych działań militarnych wojsk rosyjskich.
Pełnił wiele funkcji w administracji rosyjskiej. W 1619 został szefem prikazu transportu, w latach 1621–1628 kierował prikazem policji i prikazem sądów moskiewskich w latach 1637 i 1640–1642.
Jego postać stała się symbolem narodowym w historii Rosji, a rocznica zwycięstwa powstania Pożarskiego w 1612 jest od niedawna obchodzona jako rosyjskie święto narodowe pod nazwą Dzień Jedności Narodowej.
Zobacz też Dymitriady Wielka smuta Minin i Pożarski - propagandowy film z 1939 Oddział partyzancki im. Pożarskiego Pomnik Minina i Pożarskiego - pomnik na Placu Czerwonym w Moskwie
Bibliografia Козьма Захарыч Минин-Сухорук и князь Димитрий Михайлович