Po likwidacji Cesarstwa w latach 1807–1813 część państwa wraz ze stolicą włączoną była do Królestwa Westfalii, a pozostała część do Francji. Po odzyskaniu samodzielności Hanower w 1814 roku podniesiony został do rangi królestwa, które istniało do 1866 roku.
Księstwo Brunszwiku i Lüneburga Tytuł księcia Brunszwiku i Lüneburga (niem. Herzog zu Braunschweig und Lüneburg) istniał od 1235 roku i noszony był przez różnych członków rodziny Welfów, którzy panowali nad kilkoma niewielkimi obszarami w północno-zachodnich Niemczech.
Posiadłości rządzone przez Welfów nie posiadały typowych cech, jakie charakteryzują państwo. Były to obszary pozbawione większego zwartego terytorium, a więc w znacznym stopniu rozproszone na drobne, oddzielone innymi ziemiami kawałki. Gdy kilku synów panującego walczyło o władzę, kończyło się to na ogół tym, że niewielki obszar dzielony był między walczące ze sobą strony na jeszcze mniejsze kawałki. Gdy któraś z gałęzi rodu traciła władzę bądź wygasła, należąca do niej część ziem dzielona była między żyjących członków rodu. Nierzadko dochodziło do wypadków, w których książęta wymieniali się częściami swych terytoriów.