Znajdują dziurę w kształcie orła, rzekę pełną krwiożerczych piranii, skałę z wodospadami podobną do płaczącej kobiety, jaskinię-czaszkę itp. Po tych przygodach docierają do płyty skalnej z dziwnymi rysunkami. Odnajdują tam Chel, która ukradła złotą czaszkę i ucieka przed armią. Żołnierze spotykają Tulia, Miguela, Altivo i Chel i prowadzą ich w wodospad. Była tam ukryta jaskinia prowadząca do El Dorado. Miejscowi biorą Tulia i Miguela za bogów i kłaniają się przed nimi. Szaman Tzekel-Kan chce sprawdzić ich moce. Podczas gdy Tulio rozmyśla nad odpowiednią sztuczką, okoliczny wulkan wybucha. Tulio podnosząc krzyk, cofa wulkan i wszyscy cieszą się. W nocy odbywa się uczta na cześć Tulia i Miguela, a następnego dnia Tzekel-Kan ma złożyć ofiarę. Tulio i Miguel protestują. W kolejny dzień odbywa się mecz wyjątkowej piłki. Piłkę trzeba przerzucić przez malutkie kółko. Nasi bohaterowie nie radzą sobie i postanawiają skorzystać ze zwierzątka Bibo, które ma grać piłkę. Niestety pod sam koniec Bibo zostaje zamieniony na prawdziwą piłkę. Tuliowi i Miguelowi udaje się ją wbić do kółka i wygrać mecz. Tzekel-Kan chce złożyć ofiarę z przegranych, ale Miguel wyraźnie tego zabrania i przy okazji zdradza swoją tożsamość i Tulia. Z jego czoła popłynęła kropelka krwi, którą zauważył Tzekel-Kan. Mówi że bogowie nie krwawią.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Droga do El Dorado · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.