Telson jest zawsze bardzo mały, czasem rozszczepiony. U większości pierścienie tułowia są na bokach zaopatrzone w silnie rozwinięte płytki, które to skierowane są w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny symetrii ciała. Są to mocno rozpłaszczone części podstawowych członów odnóży. Na głowie obecne są oczy złożone, siedzące, jednak nie mają wyodrębnionych soczewek dla poszczególnych omatidiów. Czułki na ogół są dobrze rozwinięte, jednogałęziste, często u samców dłuższe. Narządy gębowe typu gryzącego. Żuwaczki i szczęki są dobrze rozwinięte. Pierwsza para odnóży tułowiowych funkcjonuje jako szczękonóże. Odnóża tułowiowe są jednogałęziste i są one zróżnicowane na dwie grupy. Pierwsze cztery pary nieco krótsze, lecz silniejsze, skierowane ku przodowi, a ich końcowe człony zakończone pazurem skierowanym ku tyłowi. Dwie pierwsze pary z silnie rozwiniętym pazurem są wyróżniane jako gnathopodia i są chwytne. Trzy pozostałe pary, wydłużone i smukłe, skierowane ku tyłowi, a ich końcowe człony ku przodowi. Odnóża odwłokowe są dwugałęziste i swoiście ukształtowane. Pierwsze trzy pary wieloczłonowe, silnie uszczecinione typu pływnego oraz trzy tylne, które określa się jako uropodia, są krótkie, sztywne i służą do odbicia zwierzęcia od podłoża.