W następnym roku zaliczył kolejne dwa udane pojedynki mistrzowskie, wygrywając, po niejednogłośnej decyzji na punkty, z byłym mistrzem świata WBC i brązowym medalistą z Barcelony, Robinem Reidem oraz z Rickiem Thornberry.
W 2000 walczył trzykrotnie – wygrał na punkty z Davidem Starie, Omarem Sheika (TKO w piątej rundzie) oraz z byłym mistrzem WBC i brązowym medalistą z Seulu, Richie Woodhallem (TKO w dziesiątej rundzie). W kwietniu następnego roku pokonał już w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut Niemca Mario Veita. Niecałe sześć miesięcy później pokonał, również przez techniczny nokaut (w czwartej rundzie), Willa McIntyre.
Rok 2002 zaczął od zwycięstwa na punkty z byłym mistrzem świata IBF, Charlesem Brewerem. W sierpniu takim samym rezultatem zakończył pojedynek z Miguelem Angelem Jimenezem. Pod koniec roku, 14 grudnia, już w drugiej rundzie przez techniczny nokaut pokonał Tockera Pudwilla. W 2003 walczył tylko raz – 28 czerwca pokonał, przez techniczny nokaut w drugiej rundzie, byłego dwukrotnego mistrza świata organizacji WBA, Byrona Mitchella. W pojedynku tym Calzaghe po raz pierwszy w karierze leżał na deskach.