Klomipramina – organiczny związek chemiczny z grupy dibenzoazepin, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, chlorowana pochodna imipraminy. Do lecznictwa wprowadzony w latach 60. XX wieku przez szwajcarski koncern Novartis.
Mechanizm działania Klomipramina hamuje wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny ze szczeliny synaptycznej (wychwyt serotoniny jest hamowany w znacznie większym stopniu Przedruk w: ), zaś jej główny metabolit, demetyloklomipramina, silniej hamuje wychwyt noradrenaliny. Klomipramina blokuje również receptory muskarynowe, histaminowe, dopaminergiczne, serotoninergiczne oraz receptory α.
Poziom klopraminy we krwi staje się stały po ok. 1–2 tygodniach przyjmowania leku. Poprawa nastroju następuje po czasie nie krótszym niż 2 tygodnie od rozpoczęcia terapii klopraminą, co oznacza, że nie działa ona wyłącznie poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego neuroprzekaźników noradrenaliny i serotoniny przez komórki nerwowe, lecz prowadzi do zmian wrażliwości receptorów w korze mózgowej i hipokampie.