Wzdłuż całego Oceanu Atlantyckiego i Oceanu Arktycznego nie ma większej strefy subdukcji, skorupa oceaniczna nie jest niszczona i obie Ameryki stale oddalają się od Afryki, Europy i północnej Azji.
W niektórych przypadkach fragment skorupy oceanicznej może zostać wypchnięty do góry na granicy zbieżnej i włączony do skorupy kontynentalnej. Odnajdywane na lądzie fragmenty skał dna oceanicznego określa się mianem ofiolitów lub serii ofiolitowej. Może też się zdarzyć, że w wyniku gwałtownego epizodu aktywności magmatycznej skorupa zostanie lokalnie przetopiona i wzbogacona o olbrzymią czasem objętość nowych skał; struktury takie nazywa się dużymi prowincjami magmatycznymi.
Powstawanie thumb|300px|Uproszczony przekrój granicy rozbieżnej(dywergentnej) płyt tektonicznych:1. komora magmowa2. warstwa sedymentacyjna3. bazalty poduszkowe4. dajki bazaltowe5. warstwowane gabro6. kumulaty dunitowe/perydototowe
Struktura granic rozbieżnych (dywergentnych) determinuje strukturę skorupy, która w nich powstaje.