Rezonansowa spektroskopia Ramana, rezonansowa spektroskopia ramanowska, RRS (od ang. resonance Raman spectroscopy) – metoda spektroskopowa wykorzystującą zaobserwowane w 1928 zjawisko rozproszenia Ramana do badania przejść oscylacyjnych cząsteczek z zastosowaniem jako światła rozpraszanego wiązki monochromatycznego światła laserowego dostrojonego do częstotliwości przejścia elektronowego. Rezonansowe rozproszenie Ramana charakteryzuje się znacznie większą intensywnością pasm odpowiadających rozproszeniu nieelastycznemu (czyli pasm stokesowskich i antystokesowskich) niż zwykły efekt Ramana.
Spektroskopia ta odgrywa współcześnie kluczową rolę w poznawaniu i badaniu struktur cząsteczek chemicznych (szczególnie o dużych rozmiarach, jak białka, DNA, porfiryny, karotenoidy, nanorurki węglowe) i przebiegu wielu procesów z udziałem tych cząsteczek. Technika ta jest pewnym udoskonaleniem i rozwinięciem techniki spektroskopii rozproszeniowej Ramana, a zarazem dopełnieniem techniki spektroskopii absorpcyjnej w podczerwieni (IR). Zaletą tej techniki jest podwyższona czułość, a zatem możliwość wykorzystywania stosunkowo małych próbek oraz wąskie, ostre, diagnostyczne pasma widmowe.