Reformy Sejmu Wielkiego zwiększyły stany polskiej piechoty w poszczególnych regimentach. Etaty z października 1789 i maja 1792 roku zakładały istnienie regimentu składającego się z dwunastu kompanii uszykowanych w trzy bataliony, w tym jeden grenadierski i dwa fizylierskie. W praktyce nigdy takiej organizacji nie osiągnięto. W przededniu wojna w obronie Konstytucji 3 maja 2 regiment piechoty im. Królewicza szefostwa Józefa Wodzickiego liczył 1521 żołnierzy.
Regiment w powstaniu kościuszkowskim W marcu 1794 stan regimentu wynosił 1324 żołnierzy. Na uzbrojeniu regiment posiadał 700 karabinów. Po bitwie pod Racławicami II batalion nie otrzymał uzupełnień i liczył pod koniec miesiąca 506 żołnierzy. Uzupełniony w obozie pod Bosutowem I batalion liczył 617 głów. We wrześniu II batalion został odkomenderowany z dywizji Kościuszki jako wsparcie dla gen. mjr. Sierakowskiego. I batalion zaś, w sile 348 głów, ruszył z dywizją księcia Józefa pod Kamion. Z II batalionu po bitwie pod Maciejowicami zostało 54 ludzi i ci żołnierze wzięli udział w obronie Pragi. I batalion w ostatnich dniach powstania utracił spójność organizacyjną. W bitwie pod Szczekocinami regimentem dowodził gen. mjr Józef Wodzicki, a po jego śmierci płk Konstanty Lucke. Zastępcą tego ostatniego i jednocześnie dowódcą II batalionu był ppłk Jan Jounga.