W 1870 powrócił do pracy w Seminarium w Wilnie. Był inspektorem placówki i wykładowcą homiletyki, od 1872 wykładał Pismo Święte. 30 lipca 1878 zastąpił na stanowisku rektora odsuniętego przez władze Macieja Harasimowicza; przejął wówczas również wykłady z prawa kanonicznego, co należało do jego obowiązków rektorskich. W dziejach seminarium zapisał się dbałością o podniesienie poziomu nauczania oraz utrzymanie polskiego i kościelnego charakteru w dobie rusyfikacji. Cieszył się uznaniem jako wykładowca i opiekun duchowy kleryków. Zmarł w lipcu 1882 po ataku apoplektycznym.
Bibliografia C. Falkowski, Józef Abelewicz, [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. I, Kraków 1935, s. 4.
Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu Kategoria:Duchowni katoliccy zaboru rosyjskiego Kategoria:Ludzie związani z Wilnem (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polscy homiletycy Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polska szlachta Kategoria:Kanonicy wileńskiej kapituły katedralnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Oniksztach Kategoria:Urodzeni w 1821 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie Kategoria:Zmarli w 1882