Był również pasjonatem i popularyzatorem turystyki i krajoznawstwa.

W latach 1895–1900 był posłem do Sejmu Krajowego, wybranym z ziemi żydaczowskiej. Z jego inicjatywy przeprowadzono m.in. ustawę o regulacji rzek i potoków górskich. Nie należał w Sejmie Krajowym do żadnego stronnictwa, ale znane były jego sympatie narodowe, co skłoniło władze austriackie do nacisków na rzecz zrzeczenia się mandatu; argumentowano, że posłowanie jest nie do pogodzenia z funkcją sędziowską. d’Abancourt de Franqueville złożył mandat w 1900, ale wobec wspomnianych poglądów politycznych, a także późniejszej działalności w Stronnictwie Narodowo-Demokratycznym, nie cieszył się uznaniem władz państwowych, które nakładały na niego upomnienia i pomijały w awansach. Działo się tak mimo jego zasług dla galicyjskiego sądownictwa, w którym był uznanym organizatorem i instruktorem, wyróżnionym w 1898 powołaniem do 5-osobowej delegacji austriackiej (z ramienia sądu we Lwowie), wysłanej do Saksonii i Prus celem zaznajomienia się z tamtejszym systemem sądowym.

U schyłku życia utracił wzrok i wycofał się z działalności publicznej.