Pudenziana; prymas Świętego Kolegium Kardynałów; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego Élie Talleyrand de Périgord; Kardynał z PérigordOd XIV do XVI wieku (a sporadycznie nawet i jeszcze później) rozpowszechniony był zwyczaj nazywania kardynałów (nawet w oficjalnych dokumentach) nie według ich imion i nazwisk, lecz według pseudonimów nawiązujących najczęściej do miejsca pochodzenia, diecezji lub kościoła tytularnego danego kardynała. (25 maja 1331) – kardynał biskup Albano; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Pietro in Vincoli Bertrand de Déaulx; Kardynał z Embrun (18 grudnia 1338) – kardynał biskup Sabiny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Marco Guillaume de Court OCist; Biały Kardynał (18 grudnia 1338) – kardynał biskup Tusculum; komendatariusz kościoła prezbiterialnego Ss. IV Coronati; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów Étienne Aubert; Kardynał z Clermont (20 września 1342) – kardynał biskup Ostia e Velletri; komendatariusz kościoła prezbiterialnego Ss. Giovanni e Paolo; penitencjariusz większy Guillaume d’Aure OSB; Kardynał z Montolieu (18 grudnia 1338) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów Hugues Roger OSB; Kardynał z Tulle (20 września 1342) – kardynał prezbiter S.