Jej treścią są zestawy liter, znaków diakrytycznych, cyfr czy nagranych dźwięków. Znaczenia implikowane przez tego typu poezję powstają w obrębie samego tekstu i istnieją jedynie w tym zamkniętym układzie.
Terminologia Pojęcie poezja konkretna nawiązuje wprost do terminu wprowadzonego przez Theo van Doesburga w manifeście z roku 1930 – Sztuka konkretna. Termin, który pierwotnie opierał się na teoriach Bauhausu i grupy De Stijl i odnosił się do architektury, rzemiosł i sztuk wizualnych, zaadaptowali pisarze i artyści, których narzędziem pracy był język i znaki pisane. Przed przyjęciem spójnego dla całego ruch terminu opisu dzieł konkretyści używali różnych pojęć, takich jak m.in.: „słowo-przedmioty” (bracia Haroldo i Augusto de Campos), „konstelacja słów” (Eugen Gomringer), „pojęciokształty” (Stanisław Dróżdż). Stały się one później „autorskimi” opisami ich własnej twórczości.