Motyw czapki niewidki występował m.in. w starożytnej Grecji (hełm Hadesa w mitologii greckiej), w Indiach, Chinach i Japonii (czapka niewidka należąca do siedmiorga bóstw pomyślności Shichi-fukujin). Był obecny w mitologii nordyckiej, w legendach Indian Ameryki Północnej z plemion Omaha i Zuni, w folklorze Portugalii i Bretanii, a także w polskich bajkach ludowych.
W literaturze, operze, filmie i sztukach plastycznych Czapka niewidka pojawia się m.in. w poemacie Rusłan i Ludmiła Aleksandra Puszkina oraz w Złocie Renu, wstępie do dramatu muzycznego Pierścień Nibelunga Richarda Wagnera (jako magiczny hełm zapewniający niewidzialność). Występuje w tytułach utworów literackich, np. tomu wierszy polskiego poety Józefa Barana Szczęście w czapce niewidce i 99 nowych wierszy (2015) oraz książki brytyjskiego autora The Cap of Invisibility [„Czapka niewidka”] (2023).
W 1912 powstał brytyjski kolorowy film niemy zatytułowany The Cap of Invisibility [„Czapka niewidka”]. Jego tematem były przygody chłopca otrzymującego od czarodzieja czapkę niewidkę. Obraz trwał 9 minut, nakręcili go Walter R. Booth i w technice dla .