Projekty te, wychodzące poza dotychczas utarte schematy, wzbudziły niesłychanie żywą polemikę i ostatecznie nie zostały zrealizowane.
W 1904 roku wraz z Ch. F. Ramuzem opublikował esej o szwajcarskiej literaturze francuskojęzycznej pt. Les Pénates d’argile. W tym samym roku wraz ze swym bratem Ch-A. Cingrią, Ramuzem i A. Bovy założył czasopismo artystyczne "La Voile latine" (istniało do 1910 roku). Zafascynowany ideami Ch. Maurras’a został redaktorem naczelnym efemerycznego periodyku pt. „Idées de demain” (1911–1914). Od 1913 roku sporo czasu spędzał we włoskojęzycznym kantonie Ticino. W 1914 roku był współzałożycielem kolejnego periodyku, „Cahiers vaudois”, na łamach którego w 1917 roku opublikował znaczący artykuł pt. La Décadence de l’art sacré.
Po przedwczesnej śmierci żony (w 1916 roku) poświęcił się całkowicie sztuce. Obdarzony przydomkiem „latającego malarza” (fr. peintre ambulant) pracował usilnie nad odrodzeniem sztuki sakralnej w Szwajcarii, czego wyrazem było m.in. założenie w 1919 roku w Genewie grupy artystycznej pod patronatem św. Łukasza i św. Maurycego (fr. Le groupe de Saint-Luc et Saint-Maurice).