W lipcu tegoż roku zgłosił się do Armii Ochotniczej, służył w 24 Pułku Ułanów i brał udział w działaniach na Litwie Środkowej. Po demobilizacji (25 listopada 1920) podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po uzyskaniu dyplomu w 1924 wyjechał na Sorbonę, gdzie studiował historię doktryn ekonomicznych, a także historię średniowiecza, po czym powrócił na UW (seminarium prof. Kostaneckiego) i uzyskał doktorat (1927) za pracę o Karolu Fourierze. Ponieważ ojciec przekazał mu część swojego majątku Grabkowo k. Warszawy, wiosną 1927 odbył kilkumiesięczne praktyki ogrodnicze, m.in. u prof. Jeana Dybowskiego w Puławach.
W listopadzie 1927, poślubił Zofię Wojciechowską – malarkę, córkę Marii i Stanisława Wojciechowskich. Po ślubie osiedlili się w wybudowanym dla nich przez Władysława Grabskiego domu w Grabkowie, gdzie mieszkali do śmierci. W latach 1927–1929 Grabski pracował w Biurze Ekonomicznym Banku Polskiego. W roku 1929 wykryto u niego zaawansowaną gruźlicę płuc. Po długotrwałym leczeniu w sanatoriach w Zakopanem, Lesie Wiedeńskim i Davos powrócił do Grabkowa, jednak następstwa choroby miały towarzyszyć mu do końca życia. Od tego czasu poświęcił się pisarstwu i publicystyce.